"รู้" เมื่ออากาศหนาวสัมผัสในตอนเย็นๆ ณ ลานโพธิ์ ฟังการบรรยายธรรมจากพระอาจารย์ พิจารณา รู้ความคิด ให้ตามรู้ว่าเราคิดอะไร หากเรารู้ยิ่งๆเข้าไป เห็นความคิดคิดแล้ว ตัด ต้ด หากเราตัดการส่งต่อระหว่างอายตนะได้ ฝึกสติให้คม จิตจะไม่เข้าไปเสวยอารมณ์

การปฏิบัติยิ่งทุกข์แสดงว่าจิตเริ่มสะอาด เปรียบเหมือนภาชนะที่สกปรกอยู่แล้วถ้ามีสิ่งสกปรกมาเกาะเราก็ไม่เห็นสิ่งสกปรกเพราะมันสกรปรกอยู่แล้ว แต่เมื่อใดภาชนะนั้นเราทำความสะอาดหมดจด เมื่อมีสิ่งสกปรกมาเกาะเราจะเห็นมัน แต่ถ้าเราไม่เข้าใจวิธีแก้เราก็จะใช้วิธีการอยากให้มันสะอาด แต่ความจริงแล้วการทำให้จิดสะอาดต้อง ไม่อยากให้อารมณ์หรือทุกข์นั้นมันหายไป แต่ต้องรู้เหตุแห่งทุกข์นั้น แล้วแก้ที่เหตุ  เราทุกข์เพราะจิตเข้าไปยึดว่า ตัวเรา ของเรา เป็นต้น เราก็ต้องเข้าใจให้ได้ว่า ตัวเรา ของเราล้วนแล้วแต่เป็น อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา เมือรู้แล้วก็ปล่อยวาง เมื่อปลอ่ยวางได้ก็ไม่ทุกข์เพราะเราดับเหตุแห่งทุกข์แล้ว  "แต่"  ที่ยากคือวิธีการที่จะปลอดล๊อกภาวะยึดติดให้ปล่อยวางนี่แหละมันคือ โจทย์สำคัญ ซึ่งก็แล้วแต่ จริตของแต่ละบุคคล จะเดินตามแนวของพ่อ แม่ ครู อาจารย์ท่านใดนั่นขึ้นอยู่กับจริตของเรา

มารผู้มีฤทธิ์ คือความคิดของเรานี่เอง ทุกๆวันเราคิด คิดแล้วก็ปรุงแต่ง ปรุงมากก็ยึดมาก ยึดมากก็ทุกข์มาก เมื่อเราทุกข์เราก็หาวิธีดับทุกข์ที่ปลายเหตุจึงดับทุกข์ไม่ได้ เป็นเช่นนี้มานับชาติไม่ถ้วน เราพ่ายแพ้มานับชาติไม่ถ้วนเพราะไม่รู้ว่าพญามารอยู่ไหน "สติ" จึงเป็นอาวุธที่แหลมคมที่สุดที่จะอยู่ข้างกายเราเพื่อให้ต่อกรกับพญามารอย่างสมน้ำสมเนื้อ มีสติรู้ทันความคิด รู้แล้วก็ตัด รู้แล้วก็วาง อย่าให้ความคิดนั้นเข้าไปข้างในเพื่อต่อกับจิตจนกลายเป็นการเสวยอารมณ์   เมื่อเราทำจนชำนาญ คำว่า มาร จะหมดฤทธิ์ไปเอง               เริ่มเสียแต่วันนี้เพราะพญามารและเสนามาร มีเล่ห์เหลี่ยมเกินกว่าคนธรรมดาจะรู้ทัน ไม่งั้นเราจะแพ้ไปอีกนานเท่านาน